Həyat elə gətirdi ki, keçən payızda işdən çıxarıldım. Lap gözlənilməz oldu — səhər adi qaydada işə getdim, axşam isə əlimdə bir qutu ilə evə qayıtdım. O günlərdə evdə oturmaq, divana uzanıb tavana baxmaq mənim üçün ən ağır işə çevrilmişdi. Telefonu əlimə götürəndə isə fikirləşirdim ki, bəlkə bir az yayınım, beynimi nəyəsə yönəldim. Elə o vaxtlar mostbet officiel version mobile səhifəsini kəşf etdim — əvvəlcə sadəcə maraq üçün açdım, sonra isə həyatımın bir hissəsinə çevrildi.
Düzünü deyim, ilk günlər heç də ürəkaçan deyildi. Hesabıma kiçik məbləğ qoyub bir-iki oyun sınadım və uduzdum. Adi haldır, deyəsən hər kəsin başına gəlir. Amma məsələ udmaq-uduzmaq deyildi, mənim üçün əsas olan o bir neçə dəqiqə ərzində başımın içindəki səsi susdurmaq idi. Bilirsiniz, o səs ki, hər gecə sizi oyadıb deyir: "Sən heç nəyə yaramırsan, hər şeyi dağıtdın". Oyun zamanı o səs yox olurdu. Sadəcə rəqəmlər, kartlar, gözləmə hissi qalırdı. Və inanın, bu, mənim üçün bir növ terapiya kimi idi.
Bir axşam, artıq evdə tək-tənha oturmuşdum, telefonumu götürüb yenidən həmin səhifəyə girdim. Bu dəfə fərqli oyun sınadım — nə olduğunu deyim, sadəcə bir neçə dəqiqəlik bir şey. Və elə həmin an ilk dəfə kiçik bir uduş gəldi. Böyük pul deyildi, amma o hiss inanılmaz idi. Sanki içinə bir işıq yandı. Gülümsədim — ilk dəfə həftələr ərzində üzüm güldü. Sonra düşündüm ki, bəlkə bu sadəcə təsadüfdür, amma yenə də o hissi təkrarlamaq istədim. Növbəti günlərdə daha diqqətli oynamağa başladım, özümə limit qoydum, və yavaş-yavaş başa düşdüm ki,
mostbet officiel version mobile mənim üçün sadəcə bir oyun meydançası deyil — bu, gündəlik stressdən qaçmaq üçün bir qapıdır.
Yadımdadır, bir gün qonşum mənə dedi: "Sən niyə belə şeylərlə vaxt keçirirsən?" Cavab verdim ki, sən bilmirsən, mənim üçün bu, sadəcə bir neçə dəqiqəlik dünyadan uzaqlaşmaqdır. Və doğru idi. İşsizlik, ailə təzyiqi, gələcək qorxusu — bütün bunlar bir anlıq yox olurdu. Əlbəttə, mən də bilirəm ki, bu, həll yolu deyil, amma bəzən insana sadəcə bir nəfəs almaq lazımdır. Mən o nəfəsi orada tapdım.
Bir dəfə gecə saat ikidə oyanıb yenidən girdim. Bu dəfə daha cəsarətli oynadım və bir neçə dəqiqə ərzində hesabım xeyli artdı. Ürəyim döyünürdü, əllərim titrəyirdi. O an anladım ki, bu, sadəcə pul deyil — bu, nəzarət hissidir. Həyatda heç nəyə nəzarət edə bilmədiyim bir vaxtda, heç olmasa burada qərarlar mənim əlimdə idi. Və bu hiss məni çoxdan tərk etmişdi.
Təbii ki, hər şey güllük-gülüstanlıq deyildi. Bir gün bütün qazandığımı itirdim. Oturub güldüm — özümə güldüm. Elə bilirdim ki, dünya dağılır, amma yox, sabah yenə günəş çıxdı. Və o gün anladım ki, mən burada sadəcə qaçıram — reallıqdan, özümden, cavabdehliyimdən. Amma qaçmaq da bir müddət sonra yorur. Ona görə də indi daha balanslı yanaşıram. Hərdən girirəm, bir neçə dəqiqə oynayıram, sonra çıxıram. Bu, mənim üçün bir hobbi kimidir — nə çox ciddi, nə də çox laqeyd.
Yekunda nə deyim? Həyat çətin ola bilər, amma hər kəsin öz qaçış yolu var. Mənimki belə oldu. Əsas odur ki, həddini biləsən və özünü itirməyəsən. Əgər siz də bir az nəfəs almaq istəyirsinizsə, sadəcə ehtiyatlı olun və unutmayın ki, oyun oyundur — həyat isə davam edir.
Přihlásit se
Registrovat
FAQ
